ما باید رهایی از گذشته را انتخاب کنیم و همگی , از جمله خودمان را ببخشاییم . شاید ندانیم چگونه عفو کنیم و شاید نخواهیم که ببخشاییم . اما به محض اینکه صمیمانه بگوییم مشتاق عفو و بخشایش هستیم , فرایند شفا آغاز می شود . برای شفای خود ((ما)) لازم است که گذشته را رها کنیم و یکایک افراد را ببخشاییم . تکرار جمله تاکیدی زیر بسیار موثر است .

(( تو را عفو میکنم که آنگونه که من می خواستم نبودی . تو را می بخشم و آزاد می کنم .))

این تاکید ما را آزاد می سازد .همه امراض از عدم بخشایش ناشی می شوند.

هرگاه که بیماریم , باید در دل خود جستجو کنیم و ببینیم که چه کسی را باید ببخشاییم . کتاب ((تعلیم معجزات )) می گوید: (( همه امراض از عدم بخشایش ناشی می شوند. و هرگاه که بیماریم باید به پیرامون خویش بنگریم و ببینیم که چه کسی را باید عفو کنیم . ))

برگرفته از کتاب شفای زندگی نوشته: لوییز هی